Rubrieken
Met het oog op:
Alda Janssen		TIBET: EEN “GROOT” VOLK MET EEN GROOT PROBLEEM
		Venlo, Alda Janssen Hoewel ik na de 2e wereldoorlog geboren ben, en wreedheid en onderdrukking nooit aan den lijve ondervonden heb, word ik hierdoor altijd diep geraakt. Ik ben blij dat ik middels “het toetsenbord” de kans krijg het onrecht dat het Tibetaanse volk al decennia lang wordt aangedaan, voor het voetlicht te brengen. Zeker na mijn (werk)ervaringen bij o.a.de Tibetaanse vluchtelingen in India en Nepal heb ik mijzelf beloofd geen enkele kans onbenut te laten de aandacht te vestigen op de problemen van dit, van nature, zeer vreedzame volk. Niet met de bedoeling te oordelen maar met het doel te informeren. Goede informatie vraagt om nuancering; vandaar de lengte van dit artikel… GESCHIEDENIS Tibet was tot 1949 een soevereine staat die een eigen interne en externe politiek voerde. Het Tibetaanse volk had een linguïstische, culturele, sociale en religieuze identiteit. In 1949 viel het Chinese leger Tibet binnen en nam de macht over. Dit onder het mom van ´politieke en culturele hervormingen” en ‘vereniging van Tibet met het moederland”. Door deze invasie werd de Dalai Lama, geestelijk en wereldlijk leider van de Tibetanen, en zijn regering gedwongen te vluchten. In het noorden van India installeerden zij de Central Tibetan Administration. Dit is de voortzetting van de regering van het onafhankelijk Tibet. Deze regering wordt door de Tibetanen erkend als hun ware en legitieme regering. Ondanks de huidige situatie in Tibet (in veel atlassen niet meer te zien als onafhankelijke staat) en de op leugens gebaseerde Chinese regeringspropaganda, is Tibet nooit een onderdeel geweest van China. Sterker: Tibet bevocht tussen de 7e en 9e eeuw zélf gebieden die behoorden tot het Chinese rijk. Dit machtsvertoon werd nooit herhaald omdat het boeddhisme, vanuit India naar Tibet gekomen, steeds meer aanhangers vond. Het boeddhisme onderwijst geweldloosheid waardoor oorlogsvoering niet behoort tot de ethische en filosofische overtuiging van de Tibetanen. ( Bron: Tibet, the issue is independence. Edward Lazar) HUIDIGE SITUATIE De tragedie die zich nu al meer dan 50 jaar afspeelt in Tibet, lijkt ervoor te zorgen dat deze unieke cultuur voor altijd verloren gaat. 6000 kloosters, tempels en andere cultuur historische gebouwen zijn vernield. Meer dan 1,2 miljoen Tibetanen zijn vermoord, doodgemarteld, uitgehongerd in gevangenissen en werkkampen of door suïcide gestorven. Meer dan 100.000 Tibetanen leven in ballingschap. Hiervan leven ongeveer 85.000 mensen in India. De rest is verspreid over Amerika, Australië, Canada, België, Frankrijk en Zwitserland. (Nederland telt 120 Tibetanen in afwachting van hun asielprocedure). Dit alles is een direct gevolg van, en dus te wijten aan, de handelswijze van de Chinese regering én het gebrek aan sancties op het Chinese beleid door de wereldgemeenschap. Hoewel het aantal Chinezen moeilijk te schatten is, is het duidelijk dat de Tibetanen een min-derheid in eigen land zijn. Door de, om meerdere redenen, omstreden Qinghai-Tibet spoorlijn wordt het effect van de Chinese immigratie nog groter. Behalve de politieke en militaire macht beheersen de Chinezen ook het economische, culturele en religieuze leven van de Tibetanen. Alexander Solzhenytsin beschrijft het Chinese regime in Tibet als “hardvochtiger en onmenselijker dan enig ander communistisch regime…”. Asia Watch stelt in hun rapport Gevangenen in Tibet: “de verhouding politieke gevangenen versus gewone misdadigers is 21 maal hoger dan in China zelf …”. Medio 2006 moeten de eerste treinen, met een capaciteit van 900.000 passagiers per jaar, over de hoogste spoorlijn ter wereld, gaan rijden. Binnen drie jaar moet dit aantal uitgebreid zijn naar 1.5 miljoen. Het glossy tijdschrift “China’s Tibet”, dat door de Chinese overheid in 180 landen gedistribueerd wordt, geeft de Chinese propaganda over de ontwikkelingen in Tibet weer. De informatie staat echter ver af van de dagelijkse realiteit. Op 1 september j.l. vond de officiele 40ste verjaardag van de oprichting van de Tibetaanse Autonome Regio door de volksrepubliek China plaats. De beveiliging in de hoofdstad Lhasa werd voor deze viering sterk aangescherpt. Tibetanen werden verplicht de ceremonie bij te wonen. Zij kregen gedetailleerde instructies over de te dragen traditionele Tibetaanse kleding…President Hu Jintao wees op het belang van het “ elimineren van separatisme” en het “ versnellen van de economische ontwikkeling in Tibet”. In de praktijk komt dit neer op een hard beleid tegen de Tibetaanse cultuur en religie en een verdere assimilatie van Tibet in het Chinese economische en culturele model. ( Bron: ICT). Sinds 2002 hebben er een aantal gesprekken plaatsgevonden tussen gezagsdragers uit Beijing en afgezanten van de Tibetaanse regering in ballingschap. Het 4e gesprek vond afgelopen zomer plaats in Zwitserland. De EU sprak de hoop uit dat deze gesprekken zouden bijdrage tot een directe dialoog tussen de Dalai Lama en Beijing. De Dalai Lama ging in 2001, tijdens een toespraak voor het Europees Parlement, reeds akkoord met de Chinese voorwaarden voor zo’n directe dialoog: Hij deed afstand van de aanspraken op de onafhankelijkheid van Tibet en erkende het zogenaamde één-China principe. Desondanks blijft China de Dalai Lama een separatist noemen… De Dalai Lama diende meermaals een verzoek in om zelf toegang tot Tibet te krijgen. Tot op heden is dit verzoek door de Chinese overheid niet gehonoreerd. Parlementaire werkgroepen in Europa steunen een vreedzame oplossing van het Tibetaans probleem volgens het plan van de Dalai Lama. Dit plan omvat 5 hoofdpunten die moeten leiden tot vrede in Tibet: 1. maak van Tibet een vredeszone als voorbeeld voor de hele wereld 2. roep een halt toe aan de Chinese politiek van volksverhuizing 3. respecteer de mensenrechten in Tibet 4. bescherm de Tibetaanse natuur 5. start serieuze onderhandelingen met China Voor zijn GEWELDLOZE inspanningen kreeg de Dalai Lama in het verleden o.a. de Nobelprijs voor de Vrede en de Vredesprijs van het instituut voor Vrede en Conflictonderzoek uitgereikt. Dit jaar viert de VN haar 60ste verjaardag. Tijdens het debat, aangaande vernieuwingen van de organisatie voorafgaande aan de viering, kwam tot uitdrukking dat de VN staat voor het feit dat elk volk recht heeft op zelfbeschikking. In de praktijk komt hier echter weinig van terecht. De VN heeft weinig verandering gebracht in de situatie van het Tibetaanse volk. Ondanks een handvol resoluties begin jaren zestig kan China, een dictatuur en lid van de veiligheidsraad, ongestoord doorgaan met het bezetten van Tibet en het onderdrukken van het Tibetaanse volk. Hoe kan een dictatuur meebeslissen over de toekomst van de wereld en waarom lijken democratische landen dit volkomen normaal te vinden? Ongetwijfeld zijn ook hier weer economische belangen de grootste drijfveer… De tijd dringt en is uiterst kritiek voor de Tibetanen. Hun unieke religieuze en culturele erfgoed staat op het punt voor altijd te verdwijnen. Met de juiste motivatie en met uiterste,mondiale, inspanning moet het mogelijk zijn dit proces tot staan te brengen. Het terugsturen van Tibetanen naar hun door China bezet geboorteland getuigt niet van inzicht in het Tibetaanse probleem. Nederland maakt hierdoor deel uit van de regeringen die slechts “ lipservice” bieden aan het onderdrukte Tibetaanse volk. Literatuur: De stem die nog weet: Ama Adhe Het vuur onder de sneeuw: Palden Gyatso Freedom in exile: Dalai Lama Tibet mijn liefde: Jetsun Pema
Contact		Mondiaal Platform Venlo: Geeft de wereld een gezicht!