Rubrieken
Met het oog op:
Ineke Driessen		Verwondering?
		“Wanneer kom je weer juf?” “Wij laten de henna thuis ook ’s nachts intrekken”. “Nu kan ik water zuiveren!” “Het werkt echt!” “Die thee smaakt lekker” En daar doe ik het voor. Ik wil bij kinderen verwondering oproepen, zodat ze zich openstellen voor andere culturen. Het maken van de lessen is een hele klus, maar gelukkig hebben we een educatief team, dat ontzettend goed op elkaar is afgestemd. De inhoud van de lessen moet zodanig zijn dat de kinderen het beleven en betrokken worden. Wij streven ernaar om lessen te maken, die verhalend zijn en lessen, waarbij de kinderen zelf aan het werk kunnen. We verplaatsen ons daarbij sterk in de belevingswereld van kinderen. Af en toe lijkt het wel een voorstelling die je voor de zoveelste keer speelt, maar het publiek is steeds anders en geeft je steeds weer inspiratie. Het is ook een uitdaging om steeds met een andere groep kinderen en andere leerkrachten te werken. Zo blijft het spannend als je bv. met een vreemde klas aan het onderwerp spiritualiteit werkt. Dan merk je tijdens de gesprekken dat de kinderen er open voor staan en zeer geïnteresseerd zijn. En dan is er een wisselwerking. Ik geniet van de reactie van de groep en ga er helemaal in op. Of...... er zitten een paar kinderen samen te praten, dan word ik afgeleid en ben niet zo geconcentreerd. Maar gelukkig voelen de meeste leerkrachten zich verantwoordelijk voor de rust in de groep. Zo hebben we ook samen een theeceremonie (uit Senegal), waarbij zaken als leven en dood, vriendschap en liefde besproken worden. Een spel met het lot geeft je een persoonlijk advies en het is wonderbaarlijk hoe vaak het past. Mooi om te zien hoe kinderen en leerkrachten verwonderd zijn over het “toeval”. Door het maken en geven van gastlessen is mijn interesse in andere culturen toegenomen. Je moet je natuurlijk eigen maken met een land en nog mooier is het om er te zijn en je te laten onderdompelen in een andere cultuur, Zo waren we onlangs nog in Ghana. Door die andere cultuur te beleven zijn er indrukken achtergebleven die mijn vermoeden alleen nog maar versterken dat onze westerse wereld een hoop meer welvaart kent, maar dat welzijn vaak ver te zoeken is. Onze stressmaatschappij waarbij we niet bij het moment leven, maar voorthollen om zoveel mogelijk gedaan te krijgen. En het werd een persoonlijke gewetensvraag: is het streven dat die mensen een zodanige ontwikkeling doormaken, zodat ze een gelijke welvaart kennen, maar waarbij ze hun cultuur verliezen? Een cultuur die een rijkdom aan houvast voor het leven biedt. Waar bestaat solidariteit uit? Wat is ontwikkelingssamenwerking? Ik ben er nog lang niet uit, Jullie wel? Ben benieuwd naar reacties. Ineke Driessen
Contact		Mondiaal Platform Venlo: Geeft de wereld een gezicht!