Rubrieken
Met het oog op:
Piet Linders		Onze werkelijkheid knarst en piept...
		Een aantal weken geleden sprak Rita Kohnstamm de Abel Herzberglezing uit. Haar lezing ging over de opvoeding van kinderen. Als psychologe is ze daar zeer mee begaan en bovendien is het een onderwerp dat in de belangstelling staat; al is het maar vanwege het zogenaamde ‘normen- en waarden-debat’. Opvoeding is binnen dat debat een sleutelwoord lijkt wel. Het dagblad Trouw drukte van de lezing een samenvatting af, een paginagroot artikel dat in niet mis te verstane woorden duidelijk maakte dat het grootbrengen van kinderen veel facetten kent, plezierige maar ook soms onplezierige of niet voor de hand liggende spelregels. Op de achtergrond schetst zij een historisch beeld van de veranderde omstandigheden waarin ouders pakweg een halve eeuw geleden nog opvoedden in vergelijking met de huidige tijd. Een tijdspanne waarin zwart-wit gesproken de (opgelegde) zorg voor de gemeenschap, toenemend plaats maakt voor (vluchtige) netwerken waarin de sociale cohesie soms flinterdun en weinig duurzaam is. Haar opvattingen zijn -gelet op wat ik nog eens bij pedagogiek heb geleerd- niet helemaal nieuw meer, maar het is verfrissend om te horen dat haar ideeën onze werkelijkheid nog steeds doen knarsen en piepen. Of je het nou al of niet met haar eens bent, ze maakt duidelijk dat het kennelijk in een opvoedingsproces van groot belang is om kinderen met de veelzijdigheid van onze realiteit in aanraking te brengen. Dus niet alleen de prettige of evenwichtige facetten er van. Het is van belang kinderen ook in aanraking te brengen met de onevenwichtige kanten van het bestaan en de noodzakelijke inspanningsverplichtingen welke verder reiken dan het strikt persoonlijke belang. Aan de ene kant is er niets mis met onderwijs dat gericht is op persoonlijke ontwikkeling en individuele groeikansen. De noodzaak blijft echter aanwezig binnen dat proces en voor kinderen op hun niveau, ook de wereld buiten hun directe blikveld bespreekbaar te maken, ook daar waar het een wereld van tekorten betreft. Daarvan zijn vervolgens vele voorbeelden te noemen, maar binnen dit bestek wil ik vooral wijzen op het belang van de (mondiale) bewustwording van mensen hoe minimaal misschien ook, als we het hebben over ontwikkelingssamenwerking. We mogen dan laten zien dat niet alles koek en ei is maar dat onze werkelijkheid op een aantal plaatsen knarst en piept. Kohnstamm doet een mooie uitspraak als ze zegt dat je gemeenschappen niet kunt oprichten, maar dat ze eigenlijk spontaan en bijna organisch groeien uit aanvankelijk vrijwel niets. Als dat zo is -en wellicht heeft ze daar grotendeels gelijk in- , zijn daar toch voorwaarden voor nodig. Eén daarvan lijkt mij minstens de persoonlijke betrokkenheid te zijn. Wanneer dat element aanwezig is, bij voorbeeld in scholingssituaties, dan kan er een band en betrekking groeien, ook met dingen die niet direct en alle dagen op je netvlies zitten. Ik geloof dat dit een van de belangrijke functies van een Mondiaal Platform is. Mensen, dus ook kleine mensen, op een aansprekend niveau in contact te brengen met situaties die kennelijk niet direct in hun/onze wereld passen. Veelvormige educatie is dan van groot belang, of de boodschap je aanvankelijk aanstaat of niet en jouw werkelijkheid al dan niet doet knarsen of piepen. Voor kinderen blijkt evenwel dat ze daar op hun niveau redelijk goed mee om kunnen gaan, terwijl volwassenen misschien te vlug overschakelen op hun eigen programma of de knop van de tv gewoon afzetten. Vast en zeker is wel dat we ook de noodzaak van ontwikkelingssamenwerking en de meningsvorming daarover, niet uit de weg kunnen gaan. Dan kunnen we de dingen -om met Kohnstamm te spreken- beter eerlijk onder ogen zien. We mogen dan trots zijn zoals dat door Mondiaal Platform Venlo met de ondersteunende organisaties de laatste jaren in onze regio gestalte aanneemt en wordt uitgedragen. Steeds beter slaagt het platform er samen met de organisaties in om hetgeen minder of niet in ons blikveld zit, op onderscheiden wijze voor het voetlicht te brengen. Zo’n proces steunt ons centrum van harte en het is toe te juichen dat plaatselijke kerken daarin participeren. Want ook op kerkelijk-missionair werkterrein zijn er de laatste 50 jaar aardverschuivingen zichtbaar geworden. De oude missie-gedachte maakt daarin steeds meer plaats voor een opvatting waarin mensen waar ook ter wereld op hun authentieke (gelovige) wijze kunnen en mogen ontwikkelen. En daarmee zijn er veel meer deuren open gegaan om samen te werken met allerlei andere maatschappelijke organisaties, ook hier bij ons in Venlo. Laten we er dan ook vooral samen aan gaan staan, net zo als die man in Nazareth tweeduizend jaar geleden, die als mensenvisser vrienden verzamelde om hetgeen in hun werkelijkheid knarste en piepte, aan de kaak te stellen, bespreekbaar te maken en daarover te leren. Het is aan ons om dat in de huidige tijd op onze manier te doen. Namens centrum voor kerk en samenleving, ‘t Groenewold Piet Linders.
Contact		Mondiaal Platform Venlo: Geeft de wereld een gezicht!