Rubrieken
Venlonaere in den vreemde
Kim van den Dungen
		Kim van den Dungen studeert Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH). Nu, in het derde jaar, loopt zij stage in Ghana bij CID Ghana, een Ghanese organisatie, met contactpersonen in Nederland, Belgie, Zweden en sinds kort ook UK. Zij werkt mee aan het Youth Alive project, een project voor straatkinderen. Kim schrijft over haar ervaringen in Tamale, Ghana. 3e brief. Aan alles komt een eind... Terugblik op 10 maanden Ghana Na 10 maanden genieten in Ghana is mijn tijd daar voorbij en zit ik weer in het koude kikkerlandje Nederland. Vorige week ben ik na een reis zonder vertraging terug gekomen in Venlo. Het was een moeilijk afscheid in Ghana, gedag zeggen tegen de vrienden die ik daar gemaakt heb, tegen de kinderen van mijn werk, en tegen mijn nieuwe familie die 10 maanden lang voor mij gezorgd hebben. Op mijn site heb ik mijn verhalen bijgehouden van wat ik ongeveer wekelijks mee heb gemaakt. En dat was een hele hoop. Het is echt onvoorstelbaar hoe snel je daar vrienden maakt, de mensen zijn ontzettend gastvrij en erg nieuwsgierig naar jou als blanke. Daar kleeft ook wel een klein nadeel aan, veel Ghanezen denken dat je omdat je blank bent ook rijk bent. Onze levensstandaard is ook wel hoger dan die van hun, maar dat wil nog niet zeggen dat ik als redelijk arme student allerlei nieuwe spullen voor hun kan kopen. Het is ook een aspect van hun cultuur, ze vragen ook veel andere Ghanezen om spullen als ze denken dat die persoon wat meer geld heeft. (Wat een hele opluchting is, in het begin dacht ik dat ze het alleen aan blanke vroegen, maar dat is dus niet het geval). Maar als je uitlegt dat je thuis 300 euro per maand betaald voor alleen maar een klein hok om in te slapen en je wat andere prijzen van het eten noemt, dan begrijpen ze al iets beter dat je geen geld meer hebt om hun nieuwe telefoon, televisie, of aanbouwkamer te financieren. Maar eventueel wel op andere manieren zou willen helpen. Ghanezen zijn ook ontzettend behulpzaam, als ze merken dat je ergens moeite mee hebt dan komen ze meteen naar je toe (en naar elkaar) om te helpen. Ze zullen niemand met problemen laten zitten, ze zullen altijd proberen elkaar te steunen. Dat maakt de gemeenschappen ook hecht, iedereen zegt elkaar gedag, en er is een grote sociale controle. Kinderen kunnen hier veilig op de straat spelen omdat de omgeving wel op de kinderen let, dat is hier de normaalste zaak van de wereld. Het is een heel sociaal volk, dat veel met elkaar optrekt en voor elkaar zorgt. Dat is een groot voordeel, maar tegelijkertijd ook een nadeel voor de mensen. Ghana kent geen uitkeringen voor oudere mensen, of voor werklozen. In dat opzicht is het een groot voordeel dat als een iemand in de familie een baan heeft, daarmee de rest van zijn familie mee onderhoudt. Op deze manier hoeft een grote groep mensen niet op de straat te bedelen. Het nadeel hiervan is, dat die ene persoon nooit kan sparen en dan later een eigen bedrijfje te starten of een betere baan te vinden en zo hogerop kan komen. In dat opzicht houdt hun sociaal bewogen leven de welvaart en ontwikkeling van het land tegen. Wat de meeste indruk op me heeft gemaakt in Ghana is de verdraagzaamheid van Ghanezen en met name ten op zichte van het geloof. Het maakt de Ghanezen niks uit wat je gelooft, hoe jij je God noemt of welke regels van het geloof je volgt. De moskee staat hier naast de kerk, en de mensen leven vredelievend samen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat er hier gevochten of gediscrimineerd is aan de hand van geloof, alles is geaccepteerd. Kinderen kunnen als ze volwassen worden zelf kiezen welk geloof ze aanhangen. Zo kan het zijn dat er broers en zussen zijn waarvan de een christen is en de ander moslim, zonder problemen! Christenen en moslims zijn hier elkaars familie, vrienden/collega’s, buren en dit alles zonder onderlinge strijd. Nederland kan hier een groot voorbeeld aan nemen. Niks geen gezeur dat de moslimcultuur niet overweg kan met de christelijke cultuur, het gaat prima samen, mits je ervoor open staat! Ondertussen is en blijft Ghana voorlopig een ontwikkelingsland. Er is veel armoede en tegenwoordig ook een groot water- en electriciteitsprobleem. De armoede is het grootste in het noorden. Veel ministers en andere overheidsmensen leven in het zuiden, een groot deel van het geld dat het land binnenkrijgt blijft dan ook in het zuiden. Hierdoor is het noorden onderontwikkeld ten op zichte van het zuiden. Minder winkels, slechtere straten, minder werk, slechtere leefonstandigheden enz. De mensen in het noorden kennen ook veel slechter Engels (de officiele hoofdtaal van het land), minder kinderen gaan er naar school en er leven meer mensen op straat. Er is dus nog veel hulp nodig om deze mensen te helpen. Momenteel maakt het land een grote crisis mee. Er is al 2 jaar een heel slecht regenseizoen geweest waardoor er weinig grondwater en dus weinig drinkwater meer is. In sommige steden in het noorden moeten de mensen het zelfs hebben van het regenwater, en zonder regenwater moeten ze soms kilometers lopen voor ze ook maar een put tegenkomen en water kunnen halen. Een ander gevolg hiervan is het electriciteitsprobleem. Ghana haalt zijn electriciteit uit een grote dan in Akosombo. Door de slechte regens is de dam bijna leeg. Het water staat al onder het nulpunt, wat dus wil zeggen dat ze de stroom in het hele land dus eigenlijk al plat hadden moeten leggen. Tot nu toe hebben ze dat nog niet gedaan, omdat de crisis dan nog groter zal worden. Scholen, politiebureaus en zelfs ziekenhuizen die dan geen stroom meer hebben. Vooral de voor de ziekenhuizen zal dit een ramp zijn aangezien al hun apparatuur dan niet meer werkt en ze minder goed voor de patienten zullen kunnen zorgen. Veel bedrijven hebben al een eigen generator, maar die is nog lang niet overal en kost ontzettend veel brandstof wat dus ook niet lang betaalbaar zal blijven. Het wordt dus hopen dat er gauw flinke regens gaan vallen en de dam weer gevuld wordt! Een nadeel is dat je als hulpverlener geen grote dingen kunt veranderen. De veranderingen moeten vanuit het volk zelf gebeuren, je kunt ze geen dingen opleggen, zulke veranderingen overleven het nooit lang. Het afgelopen jaar heb ik de mensen op mijn werk ondersteund in hun werk en door soms eigen methodes te gebruiken met de kinderen zien de collega’s hoe het ook kan, en wat ook werkt. Op deze manier zal er langzaamaan een mentaliteitsverandering ontstaan en zullen ze hun eigen manier van werken steeds meer reflecteren. Ook heb ik veel dingen van mijn collega’s geleerd en gezien dat er ook methodes van hun zijn die goed werken. Het grootste probleem dat de meeste organisaties hebben is geld, geld om goede stafleden aan te nemen, docenten te betalen, de werkplek te onderhouden, goede materialen te hebben enz. Dit belemmerd het efficient werken ontzettend. Verder heb ik ontzettend genoten in Ghana. Na mijn werk met vrienden ergens wat drinken, over de markten lopen, hier en daar een praatje maken, in mijn gezin gezellig samen zijn met mijn zusjes, spelletjes spelen, helpen met koken er is genoeg te doen. Het land heeft een heerlijk klimaat, mits je van warmte houdt. Ik ben in september aangekomen toen het regenseizoen bezig was. En de regens daar zijn echt hevig. Hier was eergisteren een flinke onweersbui, ik vond het behoorlijk meevallen, maar volgens de kranten was het toch een zeldzaam hevige bui... Dus denk maar aan zo’n bui met nog 2 keer zoveel water, dat is een normale regenbui in Ghana, met af en toe ook nog flinke hagelstenen die uit de lucht vallen. Maar die buien zijn gelukkig na een uur of 2,3 afgelopen, en weer een paar uur later is het grotendeels weer droog (de zon komt meteen weer tevoorschijn). Op wat flinke plassen na. Rond november, december begint de harmattan. Dat is een droge periode waarin het ’s nachts heel erg afkoelt door de koude woestijnwind. Het wordt ’s nachts dan zo’n 18-20 graden, wat voor een ghanees behoorlijk koud is (en voor een Nederlander die al een paar maanden 35-40 graden gewend is ook!). Rond februari, maart begint het hete seizoen, dan wordt het overdag 40-45 graden en koelt het ’s nachts amper af. Gelukkig heb je daar in ieder gebouw een ventilator, maar als de stroom uit is heb je daar weinig aan en wordt het maar buiten onder de klamboe slapen... Eind april begint het regenseizoen dat tot ongeveer oktober duurt. Na 10 maanden ben ik nu dus weer terug en mis ik Ghana best erg. Tijdens mijn 10 maanden daar had ik zo mijn ups en downs, wat volkomen normaal is. Af en toe heb je gewoon een slechte dag en verlang je er naar om thuis te zijn tussen je vertrouwde vrienen en vriendinnen en familie. Maar over het algemeen kon ik mijn problemen daar goed kwijt bij mijn ghanese familie en konden mijn vrienden me makkelijk oppeppen door even gezellig wat te gaan drinken. Ghana is voor mij mijn tweede thuis geworden. De mensen en hun cultuur zijn me erg vertrouwd geworden. Wat me hier terug in Nederland ontzettend is opgevallen is hoe ongelooflijk stil het hier op straat is. In Ghana gebeurt alles op straat, alle winkeltjes, kraampjes zijn langs de weg, alles kun je op straat kopen. Telefoonkaarten, touw, pennen, kant en klaar eten, of je groenten, rijst en wat je nog maar meer nodig hebt. Je vind het langs de weg. Hier op straat gebeurt er niks, alles gebeurt hier binnen vier muren in een winkel. Netjes in de schappen, geen roepende, verkopende mensen op straat. Weinig spelende kinderen, weinig ander volk. Aan deze stilte moet ik nog heel erg wennen! Iedereen die een mooi vakantieland zoekt, of graag vrijwilligerswerk wilt gaan doen. Ghana is echt aan te raden. Als je er echt gaat werken zou ik aanraden om minstens 3 maanden te gaan, het liefst 6 maanden. Dat heb je echt nodig om de mensen en de cultuur te leren kennen en daar een leventje te krijgen! Ik heb er een geweldige tijd gehad en heel erg veel leuke en lieve mensen leren kennen die ik niet meer zou willen missen! Kim 2e brief. Hallo, Ik zal mezelf eventjes voorstellen. Mijn naam is Kim van den Dungen en ik studeer Sociaal Pedagogische Hulpverlening (SPH). In het derde jaar moeten wij een jaar stage lopen, en we kunnen kiezen of we dat in Nederland doen, of in het buitenland. Ik heb gekozen voor het buitenland omdat Afrika mij altijd al erg heeft aangetrokken en dit dus de kans van mijn leven is. In het begin was ik nog aan het twijfelen welk land, ik dacht eerst aan Marokko. Ik ben daar een keer op vakantie geweest, en het is een fantastisch land. Maar ja, ze spreken daar Frans en Marokkaans, en aangezien mijn talenkennis niet al te goed is, viel dat land jammer genoeg af. Daarna ben ik bij Ghana uitgekomen, ligt ook in West-Africa, maar is Engelstalig. Toen ik erachter was naar welk land ik ging, ging ik op zoek naar een organisatie waarmee ik kon gaan. Ik ben toen het internet op gegaan en heb verschillende organisaties een mail gestuurd. Uiteindelijk kwam ik uit bij CID Ghana, www.cidghana.org. Dit is een Ghanese organisatie, met contactpersonen in Nederland, Belgie, Zweden en sinds kort ook UK. Het idee om met een Ghanese organisatie mee te gaan trok me erg, omdat ik het idee heb dat zo'n organisatie veel beter kan bepalen wat nodig is in zo'n land. Dus heb ik me aangemeld en heb ik een paar keer een meeting gehad met de Nederlandse coördinator. Omdat het voor mij een stage was, was het allemaal iets ingewikkelder om het te regelen in verband met mijn begeleiding. Maar dat is helemaal goed gekomen en ondertussen zit ik hier al iets meer dan een maand. Maar even iets meer over de organisatie. CID Ghana is een paar jaar geleden opgericht door Peter Anaadumba. Hij had veel contact met andere vrijwilligers en zag dat hun begeleiding hier in Ghana niet optimaal was en dat die vrijwilligers veel meer zouden kunnen bereiken. Hierop besloot hij zijn eigen organisatie op te richten en dat is dus CID Ghana geworden. In het begin was het nog een kleine organisatie, maar ondertussen heeft CID Ghana al veel verschillende projecten onder zijn hoede. Zo deelt CID Ghana sponsorships uit aan kinderen die geen geld hebben voor hun school. CID Ghana selecteert die kinderen, en geeft ze kleren, boeken, schriften en de andere benodigdheden zodat ze naar school kunnen. Verder heeft CID Ghana contact met wat dorpjes. Zo is er een dorpje Kotingli, dat ligt niet ver van Tamale. Dat dorp heeft nog geen eigen watersysteem en ze drinken het regenwater dat in een meertje ligt. Dat is gewoon bruin water, en omdat het een slecht regenseizoen is, is het op sommige plekken zelfs groen aan het worden. Maar die mensen hebben niks anders te drinken. In het droge seizoen moeten ze kilometers naar de stad lopen om water te halen. CID Ghana heeft geld bij elkaar gezameld, en als het droge seizoen begint, begint CID Ghana met het aanleggen van putten. Het hele gebied wordt eerst gereinigd, zodat het dorp daarna goed en schoon drinkwater heeft. Dit dorp heeft een klein schooltje, met een leraar en 60 leerlingen. CID Ghana heeft contact met een andere organisatie die voedsel geeft aan scholen, zodat de leerlingen die naar school gaan kunnen eten. Maar omdat de school in Kotingli nog geen keuken heeft, krijgen ze ook nog geen eten. CID Ghana gaat nu in samenwerking met het dorp een keukentje aanleggen zodat ze toegang krijgen tot eten. Als de keuken is aangelegd, gaan ze aan het werk om een tweede lokaal aan te leggen en een tweede docent te krijgen. Tot slot heeft dit dorp ook studenten die naar de middelbare school gaan. Omdat die school ver weg is, gaan de meeste meisjes er niet heen. Zij blijven in het dorp om te werken, en worden rond hun 15de uitgehuwelijkt. CID Ghana heeft een ander project, waarbij ze fietsen geven aan meisjes in zulke dorpen zodat het makkelijker voor ze is om naar school te gaan. Vorige week heb ik samen met CID Ghana en wat andere vrijwilligers fietsen gedoneerd. Behalve dat CID Ghana hulp biedt aan zulke dorpjes, heeft CID Ghana ook contact met andere projecten waar vrijwilligers kunnen gaan werken. Zo heeft CID Ghana contact met een aantal weeshuisjes, er is een YARO project. Dat is een project dat leerlingen van de middelbare school Aids/HIV en sexuele voorlichting geeft. Ik zelf loop stage bij het Youth Alive project. Dat is een project voor straat- kinderen. Die kinderen wonen grotendeels van de dag op straat, en sommigen slapen zelfs op straat (anderen hebben wel een thuis waar ze kunnen gaan slapen). De kinderen worden aangemoedigd om naar onze school te komen, ze krijgen dan tussen de middag eten. De kinderen die hierheen komen, zitten hier over het algemeen 1 jaar, en gaan dan door naar het gewone onderwijs. De kinderen die hier komen spreken over het algemeen geen Engels, sommigen weten nog niet eens hoe ze een potlood vast moeten houden, en over hoe ze zich in de klas moeten gedragen hebben ze al helemaal geen idee. Op Youth Alive proberen ze deze kinderen in een jaar de tijd deze basisvaardigheden aan te leren. De leerlingen krijgen les van 9 tot 11 en van 1 tot 3, ze krijgen les in Engels en Wiskunde. Ook krijgen ze les in hygiene en normen en waarden. Ik ben hier om in de pauzes activiteiten voor de kinderen te organiseren. Met behulp van die activiteiten wil ik de kinderen leren samenwerken, leren communiceren en andere sociale vaardigheden. Ook wil ik ze gewoon even laten ontspannen en aan leuke dingen laten denken. Youth Alive heeft ook een andere afdeling. Er zijn ook straatkinderen die te oud zijn om nog naar school te gaan. Kinderen van een jaar of 15 kun je niet meer in een klas plaatsen met allemaal kleine kinderen. Voor deze kinderen heeft Youth Alive een apart project. Youth Alive heeft contact met verschillende workshops in de stad. De oudere kinderen kunnen dan een beroep kiezen dat ze willen leren, en komen dan bij een van die bedrijfjes in de leer. Zo kunnen ze kapster worden, fietsenmaker, autorepareur, eigenlijk alles wat je je maar kunt bedenken. Het is dus een soort stage plek waar ze het beroep leren. Als ze het beroep kennen, dan leent Youth Alive ze geld om zelf een winkeltje te openen zodat ze eigen inkomsten krijgen. Dit is in het kort de projecten van CID Ghana, en waar ik werk. Het is erg mooi om die verschillende projecten te zien, en te zien dat CID Ghana er ook echt vooruitgang mee boekt. Ik hoop dat ik over 9 maanden, als ik weer naar huis ga, ook kan zeggen dat er iets is veranderd en dat ik de medewerkers en de leerlingen iets heb geleerd. Voor meer informatie: kijk op www.kimghana.tk of http://kimghana.spaces.live.com, op die twee sites heb ik ook foto's staan. Kim. 1e brief. Akwaaba!!! Afgelopen zondag aangekomen in het zonnige en warme Ghana... Tenminste dat had ik gedacht. Ik ben in de gietende regen aangekomen, dus dat was wel even een domper na een lange reis met vertraging. Maar aangezien ik hier 10 maanden aanwezig zal zijn, zal ik nog volop zon zien. Over ongeveer 1,5 maand eindigt het regenseizoen, en start het droge seizoen, waar er maandenlang geen regen zal vallen :). Misschien dat ik dan halverwege zal smeken om een beetje regen, we zullen zien. Ghana is een prachtig land vol tegenstrijdigheden. Iedereen heeft een eigen mobiele telefoon, een tv, computer auto, airco enz. Maar je zult hier geen gebouw tegenkomen dat een wc heeft dat je door kan spoelen. WC papier, is onbekend hier. Ze gebruiken oude kranten die ze nat maken zodat het niet meer zo hard is. Maar ik moet zeggen dat ik me daar totaal niet druk om maak. De mensen zijn hier zo vriendelijk en gastvrij, dat dat alle ongemakken meteen goed maakt. Iedereen zegt hallo tegen je, wilt je helpen, spullen voor je dragen zonder dat ze er iets voor terug vragen. Ik ben afgelopen dinsdag naar mijn gastgezin vertrokken vanuit Accra naar Tamale. Dat was een busreis van ongeveer 14 uur. De eerste helft ging erg traag, de wegen zijn vol kuilen, en doorrijden ging dus niet. In Kumasi hebben we nog een uur stilgestaan, wachten tot de bus weer ging. Maar na een lange reis ben ik toch veilig aangekomen in Tamale. Midden in de nacht, met de taxi naar mijn gastgezin. Ze begrepen gelukkig dat ik erg moe was, en mij werd de toilet en douche gewezen, waarna ik op mijn kamer meteen kon gaan slapen. Het gezin is erg vriendelijk, bestaat uit een oma, met haar kleinkinderen. Als ik wil gaan zitten komen ze aanvliegen met een stoel, ik mag niet op de grond zitten. Ik krijg mijn eigen eten, dat binnen aan tafel wordt geserveerd. Als ik terug kom van mijn werk, komen ze aanlopen om mijn tas voor mij te dragen, bang dat het te zwaar voor mij is. Al met al, is het een prachtig land, met fantastische mensen. Als je ooit de kans heb, moet je hier zeker een keer langs komen. Kim van den Dungen
Contact		Mondiaal Platform Venlo: Geeft de wereld een gezicht!